Yaklaşık 1,5 ay önce bir hurdalıkta üç erkek kardeş olarak bulundular. O günden beri tedavileriyle, beslenmeleriyle uğraşıyoruz ve bir yandan da yuva arıyoruz. Geldiklerinde küçücüklerdi, şimdi gözümün önünde büyüyorlar ama hâlâ hiçbirinin kendi evi yok.
Üçünde de serebellar hipoplazi (CH) var. Bu yüzden yürürken sallanıyor, dengelerini kaybediyor ve düşebiliyorlar. İlk gördüğünüzde bakımları çok zor gibi gelebilir ama kendi düzenlerini sandığınızdan çok daha güzel kuruyorlar. Kumlarını kendileri kullanıyorlar, yemeklerini yiyebiliyorlar, oyun oynuyorlar ve yapamadıkları şeyler için zamanla kendi yöntemlerini geliştiriyorlar. Sadece yemek sırasında gözetim, güvenli bir ev düzeni ve zaman zaman biraz destek gerekiyor.
CH bulaşıcı değil ve ilerleyen bir hastalık da değil. Onların hayatı bizim alıştığımızdan biraz farklı ilerliyor, hepsi bu. Düştüklerinde tekrar kalkıyorlar, ulaşmak istedikleri yere başka bir yol buluyorlar ve her geçen gün biraz daha öğreniyorlar.
Bu süreçte parazit ve mantar geçirdiler, tedavilerini tamamladılar. İkisi ayrıca enfeksiyon tedavisi gördü. Geldikleri günden bugüne gerçekten çok yol katettiler.
Birlikte sahiplenilmeleri şart değil. Üçü de ayrı ayrı yuvalarını arıyor. Tek istediğim, engellerini görüp geçmek yerine onlara biraz zaman ayırıp nasıl kediler olduklarını görmek isteyen insanların karşılarına çıkması.
Çünkü 1,5 aydır geçici yuvalarda büyüyorlar. İnsana alışıyorlar, bulundukları yere alışıyorlar, sonra şartlar değiştiğinde yeniden bir yere adapte olmaları gerekiyor. Artık hayatlarının böyle devam etmesini istemiyorum.
Onları hurdalıktan çıkardığımızda tek derdimiz hayatta kalmalarıydı. Şimdi ise bir sonraki adımın başka bir geçici yuva değil, kendi evleri olmasını istiyorum.
Üçünün de bir gün “yuva arıyor” ilanlarını kapatabilelim.
İçlerinden birine hayatınızda yer açabileceğinizi düşünüyorsanız lütfen bana ulaşın.
YORUMLAR
Henüz hiç yorum yazılmamış.
gönderiliyor...