Evcil Hayvan Kaybı Nasıl Atlatılır

Soru eksik olmuş pardon evcil hayvan kaybı yas süreci nasıl atlatılır gerçekten kendime gelemiyorum Kasım 2025 yılında kaybettik kızımızı

Merhaba kendinizi suçlu hisssetmeyin. Hemen Temmuz da bizim de oğlumuz melek oldu. Sizi çok iyi anlıyorum. En iyi mamaları kullandık veterinerin yanlış tedavisi yüzünden kaybettik. Yanlış teşhis yanlış tedavi. Bu yüzden vererek fazla gitmedik iyi mama kullanmayadık demeyin üzülmeyin. Onların da bizler gibi kaderleri varmış. Ne guzel ona yuva olmuşsunuz. Biz sokaktan bir yavru aldık bir de evde bir oğlumuz daha vardı ona arkadaş oldu. O yavru da tedavi edildi hastaydı o yuzden almıştık. Ama şimdi anlıyorum ki onu bize Allah gönderdi. Ben çok ağladım çok suçlu hissettim. Aylarca ağladım. Ama zamanla acısı hafifliyor. Oğlumuz kalbimiz de bizimle. Bizim sokakta bir kedi var 10 ya da 11 yaşındaymış obez. Herkes farklı mama veriyo ev yemeği market yaş maması ama çok şükür maşallah çok sağlıklı. O yuzden bence mamayla da ilgisi yok. Kaderlerini yaşıyolar
Guzel gunlerinizi düşünün ona yuva oldugunuzu o sizin kalbiniz de

Merhaba öncelikle başınız sağolsun. Sokaktan bir sürü can alıp besledim, geçici yuva oldum, büyüttüm. Kimisi öldü kimisi kocaman oldu sahiplendirdik kimisini de biz sahiplendik. Ne yazık ki kayıp hiçbir zaman unutulmuyor. Bazen içinizde pişmanlık olarak kalıyor, bazen ansızın aklınıza gelip yüreğinizi burkup hüzünleniyorsunuz. 2022 yılıydı yanlış değilsem sokakta kalçası yaralı bir kedi buldum ve bahçeye getirdim bakmak için. O ara arabanın altında yatmış ve bir araba ezmiş felç kalmıştı. Kedi konusunda pek tecrübeli değildim ne yapmalıyım hiçbir fikrim yoktu fakat benden büyük bir öğretmen abla ile tedavisini gerçekleştiriyorduk. Bir gün iğnesini yaptırmak için veterinere gittik ve orada kriz geçirip hayatını kaybetti. Çok üzülmüş ve pişman olmuştum, hıçkıra hıçkıra ağlıyordum çünkü kendime şunu diyordum "getirmeseydim yaşayacaktı". Aradan aylar geçti, yıllar geçti hâlâ o bebeği unutamıyorum. O kadar güzel o kadar tatlıydı ki ne zaman aklıma gelse gözlerim dolar içim burkulur, pişmanlık kaplar. O dönem henüz 20-21 yaşındaydım zamanla yaş aldıkça, yeni tecrübeler edindikçe bazı şeylerin kader olduğunu ve ne yaparsam yapayım zamanı geldiyse gerçekleşeceğini öğrendim. Sizi çok iyi anlıyorum ve sabır diliyorum. Ne yazık ki size şunu yaparsanız iyi gelir diyemem çünkü kayıp çok zor birşey ve atlatılmıyor sadece hayat maratonunda aklınızdan siliniyor. Ama en büyük tavsiyem zihninizi meşgul tutun. Sürekli birşeyler ile ilgilenin, oyalanın, hayatınızda değişiklik yapın. Hayatın akışına kapıldığınızda ve araya zaman girdiğinde o yara kabuk bağlıyor. Tamamen iyileşmiyor ama en azından o acı varken olduğunuzdan iyi durumda oluyorsunuz. Bu süreçte yeni bir evcil hayvan sahiplenmek de bazen çözüm olabiliyor. Tekrardan başınız sağolsun. Acınızı derinden paylaşıyor ve sabır diliyorum.