Kediler zorunlu etoburdur; bu biyolojik bir gerçek. Ancak "en yüksek et oranı ve en yüksek protein her zaman en iyisidir" mantığı, ev ortamında yaşayan evcil kedilerde her zaman doğru işlemiyor. Mesela benim de kısmı olarak eklediğim Orijen gibi mamalar içerik kalitesi ve hammadde saflığı açısından kusursuz görünse de madalyonun fizyolojik boyutunu doğru okumak gerekiyor.
Kedilerde böbrek sağlığı ve beslenme dengesi hakkında bilinmesi gereken bazı şeyler var.
Kedilerin böbreklerindeki fonksiyonel birim olan nefronlar sınırlı sayıdadır. Doğdukları andan itibaren geçen her yıl, böbreklerin süzme kapasitesi fizyolojik olarak kademeli bir kayba uğrar. Hasar gören ya da ömrünü tamamlayan nefronların yerine yenisi gelmez; kalanlar ekstra yük alarak çalışır.
Çok yüksek proteinli beslenmede, metabolize edilen amino asitlerden açığa çıkan üre ve diğer azotlu atıkların vücuttan atılması böbrekler üzerinden gerçekleşir. Bu durum, zaten yaşla birlikte kapasitesi azalan glomerüler filtrasyon mekanizmasına sürekli ve yoğun bir iş yükü bindirir.
Yüksek et oranına sahip mamalarda genellikle ham kül, fosfor ve kalsiyum seviyeleri de paralel olarak yükselir. Fazla fosfor, böbrek dokusunda mikro kalsifikasyonlara ve mikroskobik hasarlara zemin hazırlar. Böbrek hasarı başladığında da fosfor atılamaz hale gelerek kısır bir döngü yaratır.
Kedilerin doğasında su içme dürtüsü zayıftır; ihtiyaçları olan sıvıyı avlarından alacak şekilde evrimleşmişlerdir. %10 civarında nem içeren kuru mamayla tek yönlü beslenmek, idrarı sürekli konsantre tutar. Bu yoğunluk hem nefronların yükünü katlar hem de taş/kristal oluşumunu tetikler.
Bu nedenle beslenmede amaç "alabileceği maksimum proteini yüklemek" değil; kas kütlesini koruyacak biyoyararlanımı yüksek, sindirilebilirliği optimize edilmiş, fosfor ve kül oranı dengelenmiş mamaları tercih etmektir. Kuru mamayı mutlaka zengin yaş mama porsiyonları, taze kemik/et suları, hücresel düzeyde kullanışanilen hydracare tarzı takviyeler veya su pınarlarıyla destekleyerek sıvı alımını en üst düzeyde tutmak, o nefronları korumanın ve uzun vadede böbrek yetmezliğini ötelemenin en etkili yoludur.
Klinik pratiğin getirdiği tecrübe tam olarak burada devreye giriyor.Sizin hekim bu yüzden Royal, Hill's,virbac diyor.
Sosyal medyada ya da etiket okuma trendlerinde "içinde mısır var, et unu var" diye kolayca karalanan markaların arkasında aslında devasa bir veterinerlik biyokimyası ve klinik beslenme bilimi yatıyor.
Klinikteki bu ayrımın altında çok somut fizyolojik gerekçeler var
Kedinin en hızlı büyüdüğü, immün sistemin ve sindirim florasının henüz oturmadığı bu kritik evrede Royal Canin'in prebiyotik profili, dışkı kalitesini sabitleme becerisi ve sindirilebilirliği optimize edilmiş protein fraksiyonları tartışmasız çok güvenli bir liman. Yavrulukta bağışıklık açığı (immunity gap) ve sindirim hassasiyeti riskini minimumda tutarak stabil bir büyüme eğrisi sağlıyor. Şunu muhakkak duymuşsunuzdur Royal Canin ile beslenen çocukların uzun yaşadığı... Sebep bu işte.Alt yapıyı sağlam kur!
İş yetişkinliğe, kısırlaştırma sonrası sürece ve yaşlılığa geldiğinde ise öncelik doğrudan organ korumaya dönüyor. Hill's'in özellikle mineral optimizasyonu kontrollü magnezyum, fosfor ve kalsiyum oranları, idrar pH'ını hedef aralıkta tutma hassasiyeti ve böbrek filtrasyon yükünü düşüren formülleri yetişkin kediyi kronik renal ve ürolojik hastalıklardan korumada altın standart oluşturuyor.
Hasta sahiplerine "saf et" pazarlaması yerine, dengeli ve klinik olarak test edilmiş formülasyonun organ ömrünü nasıl uzattığını anlatmak buna rağmen komisyon aldığımız ve mamalardan çok para kazandığımız yaftası almak hekimliğin en zor ama en değerli taraflarından biri bence. Sonuçta hedef tabağı etle doldurmak değil, o nefronları 15-20 yıl boyunca işlevsel tutabilmek.
Mesaj çok uzun oldu farkındayım. Kişisel olarak algılama, mesajı okuyan bir kaç kişi olsa dahi bu bir kazanımdır.
gönderiliyor...